Жазылмайтын бір аңсау бар жанымда, Кір шалмаған ол сенің пәк жаның ба? Қаламымды қолыма алсам болды, Ақ парақтың тұрасың ар жағында. Дәрменім жоқ өзімді басқаруға, Дәптеріме қорқамын дақ салуға. Айғыздаймын қалайша қолым барып, Ақ жаныңды айқара ашқаныңда. Дәптерімнен көргенде, дидарыңды, Жайып салғым келеді сырларымды. Тіл мен жақтан қалайда айрыламын, Қараймын да жүзіңе нұрлы, әмірлі. Келгеннен соң қасыма қиялдағым, Ақ парақты алдыма жиі аламын. Өзің болып мені әркез мазалайтын, Жазылмаған жырымнан ұяламын.

Әзімбек Жанқұлиев.