Сәулеш ШӘТЕНОВА. (1986 жылы Желтоқсан оқиғасына қатысқан және сексенінші жылы жастық шағы өткендерге арнаймын)
Жастыққа тән бе отыру үйде жан бағып,
Жастықты біздер жабырқатуға арланып.
«Жастық-ай, шіркін!» деу үшін біреу таңқалып,
Жастықты біздер ерлік жасауға арнадық.
Жастықтың білмей жалт етіп өтіп кетерін,
Жастықта талай татқанбыз у мен шекерін.
Жастықта жандық лапылдап, лаулап, от өріп,
Жастықта білмей қорқыныш деген не екенін.
Жастық-ай, шіркін, алмастай қылпып тұратын,
Жастық қой осы – шыңға да шырқап шығатын.
Жастықта міндік арғымақ арман жалына,
Жастық-ай, көзсіз, айға ұшып, жарға жығатын.
Жастықтан ығып тұрады қартаң ғасырым,
Жастық-ай, cүйер сезімнің нағыз асылын.
Жастықсыз ойдың ағзасы қурап шіриді,
Жастықтың оны өртемесе егер жасыны.
Жастыққа тән бе отыру үйде жан бағып...